از نهادهای خیّری باید حمایت کرد

سیّد محسن زری باف عضو هیأت مدیره بنیاد نیکوکاری نور آل یاسین:

از نهادهای خیّری باید حمایت کرد

از سال ۱۳۸۳ به بعد بنیاد نیکوکاری نور آل یاسین چه فعالیت های را پیگیری کرد؟
یکی از فعالیت های ما پرداخت وام بود؛ همانطور که حاج آقا عمل می کرد عمل کردیم، البته آن را توسعه دادیم و با صندوق های قرض الحسنه مختلف کار را پیش بردیم. کمک به نیازمندان برای تهیه جهیزیه، مسکن و امثال این از دیگر کارهای ما بود.
یعنی مبنا همانی بود که حاج آقا تعیین کرده بود؟

بله. اما هدف ما این بود با هیأت امنایی که تشکیل داد ه ایم فقط پل ارتباطی باشیم. و این موجب تفاوت ما با دیگر خیریه ها می شد. ما دنبال این نبودیم که خانواده بپذیریم و تنها از نظر معیشتی به آنها کمک کنیم.

نمی خواستیم کسی را تحت پوشش قرار دهیم یا کار اجرایی انجام دهیم. با چند پرسنل شروع کردیم که به عنوان یک پل کارهای مردم را به سرانجام برسانیم. کارهای زیادی انجام می دادیم. به طور مثال در آن زمان عمل قلب با ده میلیون انجام می شد و ما این کار را برای بیمار نیازمند با دو میلیون انجام می دادیم. خب این کار به این دلیل انجام می شد که ما به کارکنان بیمارستان وام می دادیم و آنها هم طوری مقررات بیمارستان را تنظیم می کردند.

از فعالیت های بنیاد از سال ۱۳۸۷ به بعد بگویید.
از ۸۷ به بعد تغییراتی در روند کاری ما صورت گرفت.

اخوی ما، حاج آقا مهدی زری باف که دکترای اقتصاد دارد، در آن سال پیشنهاد داد که یک کانون فرهنگی را ه اندازی کنیم و به افرادی که دچار فقر فرهنگی هستند، خدمات فرهنگی ارائه بدهیم. این کار را هیچ خیریه ای انجام نمی داد.

کاری نو و تازه بود. به این صورت که بچه های تیزهوشی را که می خواهند به خاطر فقر ترک تحصیل کنند، و قصد دارند نان آور خانواده شوند، جذب کنیم و به آنها خدمت رسانی کنیم. اولین گروه را در همان سال تشکیل و آنها را مورد حمایت بنیاد قرار دادیم. به همه خیریه هایی که میشناختیم و به کمیته امداد نامه نوشتیم که این افراد را به ما معرفی کنند. تقریباً ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر را به ما معرفی کردند. بین این تعداد ۳۰ نفر را پذیرفتیم. گزینش ما سه مرحله داشت:

• فرد مورد نظر یتیم باشد.
• تیزهوش باشد نمرات بالای ۱۸
• ولایت فقیه را قبول داشته باشد.

بچه ها معمولاً کلاس آخر دبیرستان بودند. نتایج خیلی خوبی حاصل شد. همان بچه ها در بهترین دانشگاه های کشور قبول شدند؛ دانشگاه تهران، بهشتی، امیرکبیر و علم و صنعت. پس از آن، هر سال ۳۰ نفر را اضافه کردیم. الان تقریباً دو سال است که بچه ها را از اول دبیرستان جذب می کنیم. اغلب بچه ها یتیم هستند. ممکن است ده درصد آنها بدسرپرست باشد. ما به همه نیازهای این بچه ها رسیدگی می کنیم؛ از کتاب درسی گرفته تا پوشش، جهیزیه و درمان.

به طور مثال سه ماه مانده به کنکور بچه ها را در ساختمان بنیاد نیکوکاری نور آل یاسین دور هم جمع می کنیم و تمام وقت در خدمتشان هستیم. هر مشکلی هم داشته باشند حل می کنیم.

از کارهای نو و تاز ه بنیاد نیکوکاری نور آل یاسین بگویید.
الان نزدیک به دو سال است که کانون فرهنگی را گسترش داده ایم. یعنی تهران و چند استان محروم کشور را تحت پوشش قرار داده ایم. نزدیک به ۳۰۰ خانوار را در استان های کشور حمایت می کنیم.
درست همین کاری که در تهران انجام دادیم، در آنجا هم انجام دادیم.
در سال نود کمیته امداد اعام کرد که در کشور ده استان محروم وجود دارد و هر خیریه ای که توانایی دارد به آنها رسیدگی کند.

مناطقی از استان لرستان را ما توانستیم تحت پوشش قرار دهیم. دو سال با مشارکت کمیته امداد در آنجا کار کردیم. اجرای کارها با ما بود. بر روستاهای لرستان تمرکز کردیم. سعی کردیم به خانواده های آنجا رسیدگی کنیم. پس از این توانستیم در سال ۱۳۹۱ یک مرکز خیلی بزرگ به نام بنیاد نیکوکاری نور آل یاسین در الشتر بنا کنیم.
زمین و آب و گاز آن با کمیته امداد بود. هزینه ساخت و ساز را ما با کمک خیّرین تهیه کردیم. این مرکز نزدیک به ۵۰۰۰ هزار نفر گنجایش دارد و خیلی ها در آن فعالیت های فرهنگی انجام می دهند. به طور کلی در دو سالی که در لرستان بودیم، ۱۵۰۰ خانوار را خودکفا کردیم.

برای ۱۵۰۰ خانواده جهیزیه تهیه کردیم و خانه های ۱۵۰۰ خانواده را بازسازی کردیم.

البته تعدادی زیادی را هم ساختیم. پیش از اینکه این کارها را در لرستان انجام دهیم، در تهران حدود ۱۱۰۰ نفر را خانه دار کردیم. این کار را هم با همکاری کمیته امداد انجام دادیم.

در آن زمان آقای سعید ستاری رئیس کمیته امداد تهران بود. ایشان باعث شد که ما این کار را انجام دهیم. در همان سال ها یک ستاد جهیزیه درست کردیم تا اگر کسی می خواهد جهیزیه بگیرد، بیاید و وسایل مورد علاقه اش را انتخاب کند.

در واقع با این کار سعی کردیم به انتخاب افراد احترام بگذاریم. خیلی وقت ها پیش می آمد که وسایل موجود در خیریه ها مورد پسند خانواده ها نبود. به همین دلیل این ستاد را راه اندازی کردیم. قصد داشتیم با همکاری بسیج و کمیته امداد یک فروشگاه راه اندازی کنیم. ۶ ماه هم روی این مسأله کار کردیم، ولی متاسفانه آقای ستاری از کمیته امداد رفت و کار به سرانجام نرسید.

آیا در دیگر مناطق روستایی کشور هم فعالیت کرد هاید؟
بله. در سرخس، چهارمحال بختیاری، سیستان و بلوچستان، زاهدان، اهواز، آبادان، خرمشهر و برخی نقاط دیگر فعالیت خود را ادامه دادیم. با همان ساز و کار قبلی کار را پیش بردیم.

در مجموع ۳۰۰ خانوار را در دیگر مناطق روستایی کشور تحت پوشش قرار دادیم. نتایج خیلی خوبی کسب کردیم.

بنیاد نیکوکاری نور آل یاسین اولین خیریه ای بود که این کار را انجام داد. در سرخس مساجدی بود که فاقد امکانات سرمایشی، گرمایشی، صوتی و سرویس بهداشتی بود. این خیلی بد بود. کسانی را در آنجا پیدا کردیم که آماده بودند برای انجام کار خیر. آنها هزینه نزدیک به ۶۰ سرویس بهداشتی را پرداخت کردند. از طرفی، بچه های مورد حمایت بنیاد هم برای ساخت سرویس های بهداشتی به آنجا رفتند و کار را تمام کردند.

و سخن پایانی
یک گله دارم؛ چرا باید خیریه ها مالیات پرداخت کنند؟

از این نظر گله مندیم. ما را اذیت می کند. هر ماه یا هر هفته به اداره مالیات می روم. اما کسی نیست که جواب قانع کنند های به ما بدهد. امیدوارم که مسئولان رسیدگی کنند.

نکته دیگر اینکه امروزه رسانه ها نقش مهمی دارند و نمی توان از نقش آنها در پیشبرد اهداف خاص چشم پوشی کرد. رسانه ها قطعاً در رساندن پیام ما به گوش افراد جامعه نقش بی بدیلی دارند.